Κε αρχισυντάκτη,

από το έτος 2002 και μέχρι σήμερα, έχουν αρχίσει – και τελειώσει -  στην πόλη του Ηρακλείου εκατοντάδες έργα με σκοπό τον εκσυγχρονισμό, τη βελτίωση της εικόνας και την ανάπλασης της πόλης, για να γίνει αυτή περισσότερο ανθρώπινη, λειτουργική, ολυμπιακή πόλη και φιλική στους κατοίκους της. Πολλά έργα τέλειωσαν με επιτυχία και παραδόθηκαν στους Ηρακλειώτες που αποσβολωμένοι κυριολεκτικά και με αρκετές δόσεις υπομονής έζησαν κουρασμένοι και σκονισμένοι τα πολεμικά στιγμιότυπα της «ανάπλασης»...

Το απίστευτο γεγονός μετά από αυτήν τη χειμαρρώδη «εργοπερίοδο» είναι οτι κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι-δρόμος του ιστορικού κέντρου αντί να πάει μπροστά, αντί να διαμορφωθεί προς το καλύτερο όπως όλα τα υπόλοιπα της ίδιας συνομοταξίας, όχι μόνο έμεινε στάσιμο στις εξελίξεις αλλά τελικά πήγε πίσω και έγινε πιο άσχημο, πιο δυσλειτουργικό και φυσικά σχεδόν ακατάλληλο για να ζήσουν οι τελευταίες οικογένειες-κάτοικοι του. Προσωπικά δε βρίσκω το λόγο γιατί συνέβη αυτό.

Κινδυνεύω να γίνω γραφικός, όμως οι «προσπάθειες» που έκανα για να προβάλω το θέμα της παρακμής της οδού Πεδιάδος όχι απλά έπεσαν έξω, αλλά μάλλον ζημίωσαν το συγκεκριμένο δρόμο που αντί σήμερα να υπάρχει σαν αντιπροσωπευτικό κομμάτι γειτονιάς – ιστορικό δείγμα κάποιας άλλης εποχής του κέντρου του Ηρακλείου - παρακμάζει και αλλοιώνεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο.

Τα σπίτια ολοένα και εγκαταλείπονται, ακόμα και από τους οικονομικούς μετανάστες που έμεναν κάποτε (τα όρια της ανθρώπινης ανέχειας δεν έχουν εθνικότητα). Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί είναι στο έλεος του «κολλήματος» ανάμεσα στο Υπ.Πολιτισμού και το δήμο Ηρακλείου, όντας κτίσματα τα οποία εφάπτονται στο τείχος και δεν μπορούν να αναπαλαιωθούν, να συντηρηθούν ή να ανοικοδομηθούν με ιδιωτικές ή δημόσιες πρωτοβουλίες.

Πρωτοβουλίες όμως που πάρθηκαν αβίαστα σχεδόν στην περίπτωση των πλακοστρώσεων πολλών δρόμων του κέντρου, στην περίπτωση του παραλιακού μετώπου αλλά και σε αρκετά σημαντικά έργα στα τείχη –περιφερειακά- για την ανάδειξη του ιστορικού αυτού μνημείου.

Ίσως όμως τελικά να μην έχει και τόση σημασία να αναδειχθεί η οδός Πεδιάδος μιάς και δεν υπάρχουν συμφέροντα από κάποιους ή απλά έχει κριθεί ότι χρειάζεται να παρακμάσει ακόμα περισσότερο για να δημιουργηθούν ευακαιρίες, σε καλύτερες τιμές...

Τα εγκαταλελειμένα αυξάνονται άλλωστε με γοργούς ρυθμούς χρόνο με το χρόνο... Αυξάνονται όμως και οι αρουραίοι που θα ξεχειμωνιάσουν μαζί μας και φέτος, τρώγωντας καλά από τις σακούλες σκουπιδιών που ξεχύνονται στο πέρασμα των αυτοκινήτων (αφού ως γνωστόν δεν υπάρχουν κάδοι, αφού δε χωράνε να περάσουν τα μεγάλα φορτηγά συλλογής απορριμάτων). Τουλάχιστον έχουμε γραμμές για καλωδιακή τηλεόραση και διαδίκτυο – δεν έχω παράπονο.

Ο δρόμος ελέω κέντρου, ελέω δύο δημοσίων υπηρεσιών (Κ.Ε.Π. και Ο.Α.Ε.Δ) ενός ιδιωτικού κέντρου υγείας (Ιατρικό) και δύο ιδιωτικών πάρκινγκ που λειτουργούν (Πεδιάδος & Ανοπόλεως) είναι πολυσύχναστος και χρησιμοποιείται σαν πέρασμα πρωί-βράδυ. Ευτυχώς δεν χωράει να περάσει λεωφορείο ή φορτηγό – θα το βλέπαμε κι αυτό. Δεν περνάει όμως ούτε πυροσβεστικό όχημα, όυτε ασθενοφόρο. Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος ηλικιωμένος αντιμετωπείσει κάποιο επεισόδιο υγείας ή αν συμβεί κάποιο ατύχημα σε ώρα αιχμής, τότε οι δύσμοιροι κάτοικοι είναι καταδικασμένοι-αποκλεισμένοι... Που? στο κέντρο μιας από τις μεγαλύτερες επαρχιακές πόλεις της Μεσογείου.

Στην απευκαταία (αλλά όχι ακραία) περίπτωση μεγάλου σεισμού θα θρηνούμε όλοι μαζί θύματα στα συντρίμμια των παλιών ασυντήρητων κτισμάτων και θα περιμένουμε τα κανάλια να πέσουν πάνω μας σαν τα όρνια στο αίμα για να προβάλουν το απίθανο γεγονός και να επιρρίψουν τις ευθύνες σε κάθε πολιτική αρχή! Αν αυτά δεν είναι σημαντικά, συγνώμη, αλλά μια πόλη που σέβεται τους κατοίκους της οφείλει τουλάχιστον να τους προστατέψει. Υπάρχει ανασφάλεια για τις συνθήκες διαβίωσης σήμερα, υπάρχει ανασφάλεια για τις συνθήκες υγειινής ενώ είναι εντελώς αδικιαιολόγητο το ειδικό καθεστώς δέσμευσης της ιδιωτικής περιουσίας των κατοίκων της περιοχής. Αυτή η αναβλητικότητα ρίχνει άδικα τη σκιά της εδώ και πολλά χρόνια.

Χωρίς να είναι κατατοπιστική, η εντυπωσιακή -κατα τα άλλα- μελέτη δόμησης και ανάπλασης της περιοχής που πήρε το φως της δημοσιότητας (μετά από χρόνια και χρόνια «δουλειάς») την περασμένη άνοιξη είναι μια κάποια ελπίδα  αλλά δεν ξέρω αν θα έχω την τύχη να τη δω να πραγματοποιείται με τους γνωστούς γραφειοκρατικούς ρυθμούς λειτουργίας του κράτους – είμαι 35 ετών... Δυστυχώς το παρόν στέκεται μπροστά μας, περισσότερο απαιτητικό και μίζερο από το μακροπρόθεσμο και αόριστο μέλλον.

Ο περίπατος κάνει καλό. Προσκαλώ οποιονδήποτε έχει αμφιβολίες για όλα εκείνα που γράφω παραπάνω, να περπατήσει μαζί μου 5 λεπτα, ένα τυχαίο απόγευμα και να μιλήσουμε για αυτά που θα του δείξω στην οδό Πεδιάδος. Άλλωστε είναι προτιμότερο όταν πέσει η νύχτα να ανάβεις ένα κερί παρά να καταριέσαι το σκοτάδι (παλιά κινέζικη παροιμία).

Χάρης Σπανάκης
Πεδιάδος 53
Ηράκλειο Κρήτης

ΥΓ1.

Επειδή η «ζημιά» που έκανα τελικά στον ίδιο το δρόμο - με προηγούμενα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στον τοπικό τύπο αλλά και με κάποια μικρά ρεπορτάζ σε τοπικά τηλεοπτικά κανάλια – δεν ήταν μικρή, ζητώ συγνώμη από τους κατοίκους της περιοχής που τυχαίνει να έιναι και γνήσιοι Ηρακλειώτες «γέννημα θρέμμα» – ένα είδος προς εξαφάνιση στις υπηρεσίες, τις αρχές και τις γειτονιές της παλιάς πόλης – αφού οι συγκερκριμένοι άνθρωποι «εκεί που μένουν εκεί είναι και το σπίτι τους».

YΓ2. Όπως μαρτυρούν οι φωτογραφιές, η παρακμή παραείναι μεγάλη για 150 μέτρα μήκους δρόμο. Η απορία λοιπόν είναι: σε ποιά άλλη οδό του κέντρου συμβαίνει κάτι τέτοιο λίγες βδομάδες πριν μπούμε στο 2010?